Αρρυθμιολογικό-Βηματοδότες

Ταχυαρρυθμίες

Οι ταχυαρρυθμίες είναι αρρυθμίες με συχνότητα >100 σφύξεων. Η φλεβοκομβική ταχυκαρδία κατά την άσκηση ή το stress είναι φυσιολογικό φαινόμενο και έχει σταδιακή έναρξη και λήξη.  Σπάνια αν παρατηρείται και στην ηρεμία μπορεί να οφείλεται σε παθολογικά αίτια, όπως αναιμία, υπερθυρεοειδισμός κτλ.

Ωστόσο σε ορισμένες περιπτώσεις παρατηρούνται ταχυκαρδίες με αιφνίδια έναρξη και λήξη που μπορεί να οφείλονται σε παθολογικό αυτοματισμό κυττάρων της καρδιάς, πυροδοτούμενη δραστηριότητα και μηχανισμό επανεισόδου (ανατομικά ή λειτουργικά κυκλώματα). Αναλόγως του σημείου της καρδιάς από όπου προέρχονται, δηλαδή τους κόλπους ή τις κοιλίες διακρίνονται σε κολπικές ή κοιλιακές ταχυαρρυθμίες.  Η διάγνωση των ταχυαρρυθμιών γίνεται με το ηλεκτροκαρδιογράφημα και το holter ρυθμού ενώ απαιτούνται και επιπρόσθετες εξετάσεις για τον αποκλεισμό δομικών ανωμαλιών στην καρδιά. Η αντιμετώπισή τους είναι συνήθως φαρμακευτική, ενώ αν επιμένουν μπορεί να χρειαστεί ηλεκτρική ανάταξη και ηλεκτροφυσιολογική μελέτη για ablation.

 

Βραδυαρρυθμίες-Βηματοδότες

Οι σοβαρές βραδυαρρυθμίες (φλεβοκομβικές παύσεις, διαταραχές κολποκοιλιακής αγωγής) εγκυμονούν κινδύνους για την ζωή του ασθενούς αφού η συχνότητα είναι ανεπαρκής για τη διατήρηση ικανοποιητικής  κυκλοφορίας του αίματος και θέτουν την ένδειξη για τοποθέτηση μόνιμου τεχνητού βηματοδότη.

 

Ο μόνιμος τεχνητός βηματοδότης είναι μια μικρή συσκευή η οποία αποτελείται από τη γεννήτρια (μπαταρία) και τα ηλεκτρόδια (καλώδια). Η γεννήτρια τοποθετείται υποδορίως στο θώρακα και στη συνέχεια τα ηλεκτρόδια φθάνουν μέσω του φλεβικού συστήματος στις δεξιές κοιλότητες της καρδιάς, τις οποίες και βηματοδοτούν.  Ο βηματοδότης ρυθμίζεται συνήθως στις 60-70 σφύξεις ώστε να ενισχύει τον φυσιολογικό ρυθμό (αν εξακολουθεί να παράγεται) ή να τον αντικαθιστά πλήρως. Η γεννήτρια του βηματοδότη έχει διάρκεια περίπου 10 χρόνια και πρέπει να ελέγχεται ετησίως. Όταν πλησιάζει στο όριο να εξαντληθεί, αντικαθίσταται εγκαίρως από νέα γεννήτρια, χωρίς να απαιτείται αλλαγή των καλωδίων.

 

Προφυλάξεις που πρέπει να λαμβάνονται από ασθενείς με μόνιμο τεχνητό βηματοδότη είναι:

  • Προστασία από λοιμώξεις (αυξημένος κίνδυνος ενδοκαρδίτιδας)
  • Κίνδυνος ηλεκτρομαγνητικών παρεμβολών (κεραίες, συσκευές ανίχνευσης μετάλλων, κινητά τηλέφωνα από την πλευρά του βηματοδότη, μαγνητική τομογραφία κτλ)

Η εξέλιξη της βηματοδότησης είναι ο βηματοδότης χωρίς καλώδιο (2 γραμμάρια βάρος), ο οποίος όμως προς το παρόν έχει έγκριση για περιορισμένες κατηγορίες παθήσεων και ασθενών.